واژه یادش رفت چه بود

گم شد

که رد راه اشتباهی را گرفت

سر از داستان دیگری در آورد

بر زبان‌های ناشناسی جاری شد

از دریچه گوش‌ها و چشمان غریبی گذشت

در خون دیگرانی گردید

و الهام‌های دیگری شد

تا از سرانگشتان کسانی دیگر

در تابلوها و آهنگ‌ها و داستان‌ها و ...

و در بس بسیار زایش و آفرینش ناخواسته‌ای،

نمودار شد

و این داستان

همین‌سان به دوره افتاد

و این شد که ما

ساعت‌ها

به موسیقی ناموزونی رقصیدیم

و حرف‌های بی‌سروتهی را

که از داستان‌های درهم و برهم خوانده بودیم

در گوش‌های هم زمزمه کردیم

و سرآخر

روی این قالی بی‌قواره‌

جای نوازش دستان و گونه‌ها

 و بوییدن گیسوان

و گرفتن رد چشمان و ابروان

به نواخت ضرب ناموزون ساعت

-به نشان نیمه‌شب-

در خواب عمیقی فرو رفتیم

پای همه این جملات که گفته‌م و این انکار، هم‌چنان اما، پوشیده علامت‌های پرسش و تعجب فراوانی‌ست و که پرسش در یک کلام این‌‌گونه خلاصه می‌شود که آیا چنان‌چه افراد بسیاری، یا افراد، بسیار شیفته معمولی‌بودن پدیده‌ای، کسی، رفتاری و در کل "چیز"ی شوند، آن چیز از معمولی‌بودن فراتر می‌رود؟ (شاید حتی بتوان پرسید اساسا آیا می‌توان شیفته معمولی بودن شد؟) 

-----

* از متن ایمیلی که یکی دو ماه پیش به دستم رسید و منبع آن را نمی‌دانم