ما روی خاکی که قرار بود نانمان باشد

ایستاده‌بودیم

زیر آسمانی که تفسیر بی‌کرانگی

رهایی

بود

--

سنگ‌ها..

امان از سنگ‎ها که سفتند

و سدها

که روی رودها بستند

--

تو را

- که بایست روزی کنار گندم‌زار می‌دیدم

شرم‌گین می‌شدم

و روزی دیگر شاید

روی همان خاک

می‌بوسیدمت ناگهان -

امان از تو

که ناگاه

روی ایوان خانه

یا از میان پنجره

- هراسان 

و گاهی امیدوار -

جنگ‌جویان خاندانت را می‌ستودی

--

آسمان هم ما را به عقوبت دچار کرد

در آن خشک‌سالی

 و ما آموختیم که اشک‌هامان را هم برای روز مبادا بگذاریم

و بوته تمشک یه ما می‌آموخت

خون

هم‌او که بایست به ما می‌گفت

سرخ!

و همه طعم‌های دنیا را در خود می‌داشت

--

ما از زمین گندم درو نکردیم

 من از تو بوسه

و خاک ما را به خویش کشید

و زمینی که می‌بایست..

دریغ از زمینی که می‌بایست نانمان باشد

همه روزها روز مبادا شد