Avaye Dour آوای دور

ما پشت پنجره‌های مه‌گرفته

منتظر ماندگانیم

امیدوار برق چشمانی

یا صلای کسی

ره‌گذری

و دریغا که هر چه می‌گوییم

و هر که هر چه می‌خوانیم

ناگزیر بر مه می‌افزاییم

محو می‌شویم

گم می‌شویم

از چشمان شما عابران آن سوی شیشه‌ها

دو؛

من چون بسی دیگران

پشت این پنجره‌ای مه‌گرفته منتظرم

من اما خواهم گفت هم‌چنان

چه باک

که سراسر مه..

..گم شوم

من اما

من

خواهم خواند

بل که آنگاه

به سرانگشتان خواهم نوشت

نام کسی را

که تو..

بر شیشه این پنجره‌های مه گرفته؛

تا صلای رهگذری

که تو

برق چشمان عابری

که تو

سرخ گونه‌های کسی

که..

+ Posted in یکشنبه بیست و ششم مهر ۱۳۹۴; 7:42 AM by: Mehdi |