به عادت همیشگی پیاده‌روی‌های روزان و شبان

با خود زمزمه می‌کردم

کلمات زیر باران هربار نم می‌گرفت

و در سرمای شبانگاه آغاز بهارِ زمستانیِ این‌جا

ابر می‌شد در برابر چشمانم

کلمات نم‌گرفته را دوباره می‌بلعیدم

کمی آهنگین‌تر

کمی پس‌وپیش‌تر

کمی موزون‌تر

و کمی آمیخته‌تر با خاطره من از صدای تو

که به آنان پاسخ می‌دهی

دوباره از نو زمزمه می‌کردم

ابر هربار فشرده و غلیظ‌‌تر

چون پرده‌ای پدیدار می‌شد

تو دیگر بیش‌ از پیش

میان ابر کلماتم

و جایی بسیار نزدیک‌تر از واقعیت

نقش می‌بستی

[و بدین‌سان

کلمات من برای چشمان تو هنوز

کوچک

نم‌گرفته

و سرد

برای گوش‌هایت دور

و برای کامت نارس بودند]

تو را

و ابر را

و چشمان و گوش‌هایت را

و کلمات را

یک‌جا با هم بلعیدم

دوباره از نو به ضرب‌آهنگ صدای پاسخ تو

زمزمه کردم

و دوباره ابر با طرحی از لب‌خند تو نقش بست