شانه‌هایم سرما را می‌لرزند

و خیسِ باران می‌شوم

از تو، خاطره‌هایم را؛

ناگاه، (که هرگاه و همه گاه)

گم که می‌شوم در زمان

و خودم را می‌یابم و تو؛

که تو گوجه سبز می‌خوری

و من سُر،

روی سنگ‌فرش‌های پارک.

می‌خندی،

می‌خندیم؛

و من ناگاه به خود می‌آیم،

که تنها نشسته‌ام کف اتاقم، بی تو؛

من غصه می‌خورم،

تو هم؟

---

شانه‌هایم می‌لرزند؛

اکنون و گذشته را

که هوا سرد بود،

و تلخ است؛

ابر می‌شود،

پکِ من

که ابر می‌شد

آوازِ تو و

"رازی که برِ غیر نگفتیم و نگوییم..."

---

زمان در هم می‌ریزد

و آینده سر می‌رسد

و رویا، سراسر امید می‌شود

و نقش می‌بندد؛

تصویر کسی که عزیز‌ترین‌ست

و لبانم کش می‌آید،

به این که تو می‌خندی...

آرام می‌شوم؛

...؟